BE për Teatrin nxori në pah mëkatin origjinal të qeverisë, mungesën e garës



Nga Ervis Iljazaj

Çështja e Teatrit Kombëtar ka qenë ndoshta çështja më e rëndësishme politike e muajve të fundit. Në mënyrë paradoksale, e gjithë politika e zhvilloi betejën e saj mbi prishjen ose jo të Teatrit. Është një çështje e rëndësishme sigurisht, por është absurde që Teatri Kombëtar të marrë të gjithë vëmendjen e politikës shqiptare. Ndërkohë që, çështje të tjera që kanë të bëjnë në mënyrë të drejtpërdrejtë me jetën e qytetarëve si reformat ekonomike dhe shoqërore, kanë ngelur pezull.

Si përfundim erdhi vendimi i arbitrit për këtë çështje, si zakonisht në këto raste ku situatat konfliktuale dhe mosmarrëveshjet politike shqiptare zgjidhen nga vendimet e aleatëve ndërkombëtarë. Në rastin konkret i Bashkimit Europian.

Vendimi i BE për Teatrin, detektoi në të gjithë këtë histori, vetëm një element thelbësor. Atë të mungesën së garës dhe konkurrencës për projektin e Teatrit të ri.

Në fakt, ky është mëkati i origjinal i qeverisë në këtë rast dhe në përgjithësi i kohëve të fundit. Ka një politikë të qeverisë Rama ku bashkëpunimi me privatët, apo e famshmja partneriteti privat publik, që karakterizon filozofinë e qeverisjes të mandatit të dytë të saj, bëhet në mënyrë arbitrare.

Ose, ashtu sikurse Bashkimi Europian e theksoi në vendimin e tij për Teatrin, nuk ka garë, dhe si pasojë, cenohet liria ekonomike, e cila është një princip kushtetues i patjetërsueshëm.

Është e këshillueshme që qeveritë për shërbime të ndryshme të bashkëpunojnë me sektorin privat, pasi dihet që një bashkëpunim i tillë është më efikas sesa shërbimet që ofrojnë zyrat shtetërore. Mirëpo, nëse qeveria e bën këtë në mënyrë arbitrare dhe pa garë, atëherë, është e njëjta gjë sikur ato shërbime t’i ofronte vetë. Dhe, një mënyrë e tillë etatiste, është padyshim një hap mbrapa në instalimin e tregut të lirë dhe kapitalizmit në Shqipëri.

Por, vendimet arbitrare të qeverisë në këtë aspekt, janë gjithmonë e më shumë duke u shndërruar në një sistem, gjë e cila duhet të na shqetësojë të gjithëve.

Prandaj, fokusi kryesor për çështjen e Teatrit, ashtu sikurse qartësisht BE e theksoi, është mungesa e konkurrencës.

Ndërsa, për Teatrin Kombëtar, u fol dhe u stërfol pa fund, për çështje të ndryshme dhe në mënyrë kakofonike. Artistë që shqetësoheshin jo për kulturën, por për korrupsionin e mundshëm në këtë histori, duke dalë totalisht nga natyra e tyre, e duke u marrë me punët e financave dhe korrupsionin. A thua se, shqetësimi i tyre kryesor ishte mirëqeverisja në Tiranë, dhe jo çështja e trashëgimisë kulturore. Apo njerëz të medias, që bënin ekspertin e trashëgimisë kulturore, dhe nuk fokusoheshin tek ajo që dinë të bëjnë më mirë, të kërkonin llogari për mungesën e garës.

Kështu që, në të gjithë historinë e Teatrit kishte dy çështje të ndryshme, të cilat nuk u trajtuan asnjëherë siç duhej. Çështja e trashëgimisë kulturore dhe prishja ose jo e Teatrit, është një debat më vete, dhe çështja e mungesës së garës dhe korrupsionit të mundshëm, një debat tjetër.

Të dyja ato u trajtuan së bashku, duke krijuar kakofoni në opinion publik shqiptar. Sepse, mund të ketë nga ata njerëz që janë dakord me prishjen e Teatrit dhe me ndërtimin e një të riu, por, ishin kundra sepse i shqetëson korrupsioni dhe mënyra se si ai do të ndërtohet.

Në këtë kuptim, trashëgimia kulturore dhe mënyra e ndërtimit të Teatrit të ri, shkuan si dy çështje të lidhura me njëra-tjetrën, duke lënë të paqartë një pjesë të madhe të opinionit publik. Ndërkohë që, janë dy çështje totalisht të kundërta.

loading...
Shkruar Nga
More from Enton Palushi

Çfarë kërkojmë ne, taksapaguesit?

Politika fiskale, por edhe politika në përgjithësi nuk duhet të jenë instrument...
Read More