Historia frymëzuese e 45-vjeçarit rrobaqepës

45-vjeçari ka një histori frymëzuese. Ai ka sfiduar mosmarrëveshjet duke u bërë një rrobaqepës profesional pavarësisht se nuk ka duar. Madan Lal, 45 vjeç, nga Haryana i Indisë, lindi pa duar por mësoi t’i përshtatej kërkesave të jetës së përditshme duke përdorur këmbët e tij. Ai përdor gishtërinjtë e talentuar për të qepur rroba në një dyqan në fshatin e tij.

Madan Lal 1

Picture 1 of 6

“Çfarëdo që duhet të bëj në jetën time, është vetëm me këmbët e mia. Të gjitha punimet unë i bëj me këmbët e mia. Nga prerja e leckës deri tek matja, unë përdor këmbët e mia”.

Duke folur për rritjen e aftësisë së kufizuar, z. Lal shpjegoi: “Nuk më shqetësonte gjatë fëmijërisë sime. Gjyshërit e mi kujdeseshin për mua dhe më ndihmonin me punët e përditshme”.

Por ai hasi paragjykime ndaj aftësisë së kufizuar jashtë rrethit të familjes.

“Kur isha i ri pothuajse çdo shkollë më mohoi pranimin për shkak të aftësisë së kufizuar. Mësuesit refuzonin të më pranonin në shkollë. Isha i zhgënjyer dhe mendova se do t’i tregoja duke arritur diçka. Familja ime nuk mund të përballonte edukimin tim dhe mendova se qeveria nuk do të më ndihmonte gjithashtu. Kështu që unë do të duhet të bëja diçka për të mbijetuar në këtë jetë”,-rrëfen 45-vjeçari.

Në moshën 23-vjeçare, ai vendosi tu merrte me rrobaqepësi por hasi vështirësi në trajnim. “Unë shkova në shumë vende dhe takova shumë rrobaqepës. I kërkova të stërviten por të gjithë qeshin me mua. Ata thonin se nuk mund të bëja rroba pa duar. Nuk është e mundur. Unë kurrë nuk mund të drejtoja sipas tyre një makinë qepëse. Ata më kthyen në fshat”.

Por i vendosur për të treguar të kundërtën, Lal vendosi të udhëtojë në Fatehabad dhe të kërkonte një rrobaqepës i cili ishte i gatshëm ta stërviste. “Unë shkova në Fatehabad për të mësuar nga një rrobaqepës. Ai fillimisht nuk pranoi të më mësonte. Ai më tha: “Ti nuk ke duar, si do të bëni qepje?” Por i thashë më jep vetëm një shans. Ai tha në rregull dhe brenda 10 deri 15 ditësh mësuesi im filloi të thoshte: “Do të bëhesh i suksesshëm”.

Brenda një viti, ai kishte mësuar artin e rrobaqepësisë dhe hapi një dyqan në fshatin e tij. Ndikimi në jetën e tij ishte i menjëhershëm.

“Atë ditë harrova të gjitha vuajtjet. Ishte dita më e mirë e jetës sime. Pashë njerëz që vinin në dyqanin tim për të më përshëndetur. I gjithë fshati ishte i lumtur, sikur të ishin pjesë e familjes sime”.

Por disa klientë potencialë ende fillimisht e hodhën poshtë idenë e një njeriu pa duar që do ishte në gjendje të qepte rroba. “Njerëzit talleshin me mua. Ata kurrë nuk besonin se do të mësoja rrobaqepësinë duke përdorur këmbët. Ata më thoshin: “Ai qep me këmbët e tij, do ti shkatërrojë rrobat”.

Shkruar Nga
More from Revista User

Rusia tërheq forcat ushtarake nga Siria

Rusia ka filluar të tërheq forcat e saj ushtarake nga Siria. Shefi...
Read More

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *