Një filozofe për Bashkinë e Gramshit


Nga Bora Xhanija

Të mbash të njëjtin post të rëndësishëm dy herë në periudha të ndryshme, megjithëse ëndërr e shumë njerëzve, është diçka që nuk ndodh edhe aq shpesh në Shqipëri. Aq më tepër nëse bëhet fjalë për të qenë ministër, deputet apo kryetar bashkie. Nëse je grua, kuptohet vetvetiu që ky probabilitet bëhet gjithnjë e më i vogël. E gjitha kjo për arsyen e thjeshtë se politika, me gjithë angazhimet e partive për kuotat dhe barazinë gjinore, vazhdon të konsiderohet si një “domen publik” i burrave.

Megjithatë, vitet e fundit pjesëmarrja e grave dhe vajzave në postet e larta drejtuese, sa vjen e po rritet, duke treguar shpeshherë se ato mund ta bëjnë e mund t’ia dalin më së miri. Një shembull i tillë, duket se është edhe Kryetarja e Bashkisë së Gramshit Luljeta Dollani. E cila është zgjedhur me votën e qytetarëve të vet, që ta drejtojë plot dy herë, e në kohë të ndryshme, qeverisjen lokale të zonës së vet.

“Kam zgjedhur që të jetoj në qytetin e Gramshit, ku kam ndërtuar jetën time dhe të familjes. Megjithëse mund të kem patur mundësi dhe shanse për të punuar edhe në kryeqytet apo Elbasan, atje ku ndoshta ëndërrojnë shumë të tjerë nga kjo zonë, kam zgjedhur të jetoj në këtë trevë së bashku me gëzimet, hallet, shqetësimet dhe problemet jetësore të banorëve jo vetëm të Gramshit, por edhe të njësive administrative dhe fshatrave që janë tashmë pjesë e kësaj bashkie, pas ndarjes së re administrative- territoriale të vendit”.

Ndonëse studimet i ka mbaruar për Filozofi, kjo nuk ka qenë aspak pengesë për rrugën e gjatë të Luljetës në politikë. Një rrugëtim interesant, që duket se është i shënjuar herët, që të ecë mbi dy shina: Mbi arsimin dhe mbi politikën. Kjo pasi është diplomuar në Tiranë, ajo ka ushtruar profesionin e mësueses përgjatë viteve 1984-1998, në një nga shkollat më të njohura e më me tradita të Gramshit. Në një mjedis që ajo e ka njohur herët, pasi aty ka kryer edhe vetë arsimin e mesëm.

Në mënyrë që t’i ndërthurte sa më harmonikisht të dyja bashkë, në mënyrë që arsimi dhe politika të jepnin frytet që asaj dhe komunitetit i nevojiteshin, i është dashur që të merrte edhe vendime jo të lehta. Sepse, që të bënte sa më mirë njërën, i është dashur që të shkëputej nga tjetra. Arsimi ka qenë gjithnjë zgjedhja e saj e parë. Politika, një tundim dhe përgjegjësi. Një rrugë e vështirë për t’u zgjedhur, por asnjëherë të pamundur. Të paktën, jo për të.

Këtë e bëri duke u bërë menjëherë pjesë aktive e strukturave në Partinë Socialiste të Gramshit. Nuk do të kalonte shumë dhe aftësitë e saj komunikative, përkushtimi për t’iu shërbyer njerëzve dhe zotësitë organizative, do të binin shumë shpejt në sy. Ndaj, nuk kaloi shumë kohë dhe Luljeta zgjidhet kryetare e degës së PS për rrethin e Gramshit, funksion të cilin e mbajti për dy vite. Kohë e mjaftueshme për t’iu dhënë mundësinë të tjerëve që të besonin tek ajo dhe vetes, për t’u provuar për më tej.

Momenti i saj duket se erdhi, pikërisht atëherë për herë të parë në Bashkinë e Gramshit, u vendos që të kandidohej me një grua. Luljeta Dollani do ia dilte që të bëhej që në garën e saj të parë elektorale, që të bëhej një nga gratë e pakta që zgjidhej kryetare bashkie në Shqipëri.

Sigurisht për të nuk ka qenë e lehtë. E si mund të jetë kur në periudhën që flasim femra në politikë shihej ende si një mision gati-gati “i pamundur”. Aq më tepër në një ambient mashkullor, si ai i fushatave zgjedhore, takimeve elektorale, zyrave partiake dhe qendrave e komisioneve të votimit e numërimit të votave. Por, ajo diti që në një qytet të emancipuar si Gramshi, ta shndërronte eksperiencën si mësuese, në një vlerë si politikane. Duke u bërë e para Kryemenaxhere e punëve publike të qytetit të saj.

Edhe pse ndryshimi përgjatë kohës është i madh, siç edhe thotë edhe vetë kryebashkiakja, përgjegjësia sa vjen edhe rritet.

“Mandatin e parë kam qëndruar vetëm 1 vit, gjatë 2002-2003, kur edhe Gramshi ende nuk kishte pësuar ndryshime dhe unë kisha një pjesë të vogël të popullsisë dhe territorit për të menaxhuar. Sot, me ligjin e ri, bashkia përfshin jo vetëm qytetin por edhe njësitë administrative dhe fshatrat e tyre, gjë që më vë mbi supe përgjegjësi më të madhe, sigurisht”.

Ajo sot ndihet më e pjekur politikisht. Luljeta e di që tanimë nuk bëhet fjalë për një përvojë siç mund të konsiderohet e para. Ajo e di që qyteti ku vetë është lindur e rritur, ka nevojë për më shumë se kurrë për ndryshime që do të sjelli atë dritën të munguar deri dje, në fund të tunelit. Përfundimi i Hidrocentralit të Banjës dhe ndërtimi i rrugës së re pas përmbysjes nga liqeni dhe lidhja me qendrën e qarkut, Elbasanin; rivlerësimi i monumenteve të trashëgimisë së kulturës dhe ato natyrore; zbulimi i destinacioneve dhe investimet e emigrantëve nëpër fshatrat që konsiderohen si destinacione të mundshme turistike; duket se po e rigjallërojnë zonën që deri dje, konsiderohej një “xhep i humbur” gjeografik.

Kur banorët e zonës i dhanë votën e tyre Luljeta Dollanit, shpresa ishte vetëm një: Që Gramshi mos të ngelet kurrë më peng i fatit dhe i kohës, por të fillojë që të marrë frymë lirisht.

E kush më mirë se një nënë, një grua, një filozofe dhe një mësuese në drejtim, që e njeh dhe e do qytetin e saj, mund ta bëjë këtë!

Luljeta vijon të ketë dashamirësinë dhe përkujdesjen e një mësueseje. E këtë e dallon fare lehtë, në mënyrën sesi ajo flet e shprehet për qytetin e qytetarët, sikur të gjithë të ishin nxënësit dhe kolegët e saj. Ndaj të cilëve, ajo sot ka vetëm një përgjegjësi; t’i drejtojë e t’i udhëheqë drejt së ardhmes!

E kjo sigurisht do ende punë. Që të ecë në hapa të mëdhenj, që të rinjtë e Gramshit të mos zgjedhin ikjen nga vendi por të qëndrojnë e besojnë, për të mirën e tyre e të familjarëve.

Që Gramshi të zërë një vend në qytezat që bënë ndryshimin, e aty Luljeta do të ketë përmbushur misionin e saj, një dhe të vetëm siç e konsideron ajo: Që çdo gramshiot të mendojë tek e fundit për… Gramshin!

Shkruar Nga
More from Enton Palushi

Këshilla: Mëlçia e dhjamosur, ushqimet që nuk duhet të hani

Dieta ushqimore është thelbësore, duke qenë se nuk ka trajtime mjekësore ose...
Read More