Një histori nga Dom Gjergj Meta: “Boll që vune kambën n’frena”



Te ura e Fanit, para pak ditësh, më nxorri një burrë dorën dhe u ndala ta marr në makinë.
“Faleminderit që më more” – pëshpëriti burri sapo u ul në sedilen e pasagjerit.
“Asgjë – i thashë – ku do të shkosh?”
“Deri në Lezhë” – u përgjigj.
“Unë do të shkoj për në Durrësë, – ia ktheva – por po të lë te mbikalimi i Milotit”
“S’ka problem. Mjaft asht deri aty, se mandej e gjej ndonji furgon a autobus për në Lezhë” – vazhdoi i qetë ai.

Filluam të pyeteshim siç është zakon ndër këto anë. Edhe pse nuk e njeh, por çdo njeri pyetet për shëndetin, familjen, jetën në përgjithësi, pa hyrë në shumë detaje. Meqë isha në makinën time në një farë mënyre isha zot shpie e më takonte mua të pyesja i pari. E ashtu bëra. Më pas më pyeti edhe ai. Pas një pauze të shkurtër e marr fjalën përsëri:
“Si e ke emrin?”
Më thotë emrin, që unë po ia vendos Gjon, për të ruajtur privatësinë e tij.
“Si të shkojnë hallet Gjon?”- e pyes.
“Po ça me të thanë zotni? Ja po shkoj në Lezhë të mbyll logarinë te Banka se më hoqën nga puna e nuk më duhet ma.”

“Po pse? Çfarë ndodhi?”
“Nuk e di. Na hoqën rreth 10 vetëve. Punojshim në një firmë private. Roje isha, por merrsha at rrogë të paktën. Gruan e kam me smundje të keqe, fmijët në shkollë e tash jam edhe pa punë …”
“Po si ia ban me jetu?”- i thashë?

Si duket kjo pyetje e preku, pasi më buzët që i dridheshin m’u përgjigj:
“Ja ashtu, me pak bagti mundohena me jetu. Asht ba jeta e vshtirë. Po përpiqena për ato fmijë. Edhe ilaçet për gruen kam vështirësi me i ble. Falë do kushrijve deri tash i kena ble në Itali, se jan ma të mira, por kushtojnë shumë atje. E baftë Zoti mirë, ça me thanë. Por kam nji fat Zotni: nuk kam ba kurrë fjalë me gruen teme e ja di për nder tan jetën time se më ka eduku fmijët. Kena shku mirë e kjo asht nji pasuni e madhe për mue”.

Si fshehurazi çoi dorën drejt syve për të fshirë ato pika lot që i rridhnin nëpër faqe. Unë e pashë me bisht të zyrit, por bëra sikur nuk e kisha mendjen.
Ndërkohë po i afroheshim Milotit e i thashë:
“Tash po të la këtu. Më vjen keq që nuk mundem me të çue deri në Lezhë”
“Mos e thuj at fjalë. Ti boll që vune kambën në frena për mue e unë të falenderoj shumë”.
E ndërsa ikja rrugës për Durrës mendova gjithë kohën se e mira, e bukura, fisnikëria shpesh fshihen brenda thjeshtësisë së shumë njerëzve e në këtë kohën tonë frenetike, që lëviz pa pushim, për t’i gjetur mjafton “me vu kambën në frena”.

Dom Gjergj Meta

loading...
Shkruar Nga
More from Redaksia

“Është më keq seç duket, nuk kemi prokurori fare”

  Nga Astrit Patozi - Sot gjendemi në situatën paradoksale, kur njëra palë...
Read More